DIARIO DUNHA ENFERMEIRA

MARIE CAVELL

7/7/1915

Hoxe foi o meu primeiro día de axudante na guerra como enfermeira e non me esperaba que fose así, esto faiseme grande, non estou preparada para esto, só espero que o meu marido teña mellor sorte que outros soldados que veñen aquí. Fai uns dias chegou un sin brazos nin pernas, só tiña o tronco, non sabia que facer os médicos que están mais cualificados preocúpanse polos que veñen menos graves para que poidan volver á batalla canto antes, e aos mais graves mándanos xunto a nosoutras.

Todas as noites rezo por estos pobres homes para que se melloren, para que este inferno remate dunha vez, se non acabarei tola de desesperación.

13/7/1915

Hoxe foi o meu primeiro día de axudante na guerra como enfermeira e non me esperaba que fose así, esto faiseme grande, non estou preparada para esto, só espero que o meu marido teña mellor sorte que outros soldados que veñen aquí. Fai uns dias chegou un sin brazos nin pernas, só tiña o tronco, non sabia que facer os médicos que están mais cualificados preocúpanse polos que veñen menos graves para que poidan volver á batalla canto antes, e aos mais graves mándanos xunto a nosoutras.

Todas as noites rezo por estos pobres homes para que se melloren, para que este inferno remate dunha vez, se non acabarei tola de desesperación.

15/7/1915

Hoxe chegaron unha morea de feridos, os do bando contrario colleron a moitos soldados e expuxéronos a un gas mortífero, a gran maioria faleceron, pero os que lograron escapar e chegar á base do exército, están aquí para que os cuidemos ata que poidan volver.
Big image